بنتونیت به دلیل تعلیق پذیری و استاندارد سیلان در غلظت های بالا و قدرت آب بندی در اثر تورم از حدود 70 سال پیش به عنوان گل حفاری مصرف می شود.این نوع بنتونیت بیشتر از نوع سدیک یا تورم پذیر است. بنتونیت کلسیم یا خاک اسیدی به ندرت برای این کار مصرف می شود. به این منظور، مخلوط ساده بنتونیت با آب را به صورت گل، که به گل وانیلا معروف است در می آورند و در چاه ها و گمانه های حفاری تزریق می کنند، تا دیواره آن ها را به صورت ژل بپوشاند، ترک و شکاف های دیواره گمانه را پر کرده و موجب کاهش آب(افت آب) تزریقی در گمانه گردد.لیزی و سیلان آن(در اثر جریان یابی)، حرکت دستگاه حفاری را در گمانه ها آسان تر میکند.

در گمانه هایی که کنار دریا و یا در میان سازندهای آبدار، حفر می شوند، تزریق ینتونیت به تنهایی یا با مواد دیگر مانع نفوذ بیش از حد آب به داخل این گمانه ها می شود. برای ازمایش تعلیق و غلظت پذیری،22.5 گرم بنتونیت را با 350 سانتی متر مکعب آب مقطر مخلوط کرده و زمان تعلیق و غلظت آن را تعیین می کنند و با غلظت سنج مخصوص در 300 تا 600 درو، بازده آن را اندازه گیری می نماییند که حداقل بایستی 90bbl در هر تن باشد. این مخلوط را سپس از فیلتر پرس تحت فشار گذرانده و حجم آب به دست آنده را اندازه گیری می کنند. روش دیگر آزمایش سرند تر است. برای این کار 1 گرم بنتونیت با نرمی 200 مش را با 350 سانتی متر مکعب آب مخلوط کرده و از سرند مخصوص میگذرانند. باقی مانده روی الک را خشک کرده و وزن میکنند تا درصد بنتونیت رد شده از سرند تعیین شود. این رقم نباید از 205 درصد بیشتر باشد. در مورد آتاپولگایت این رقم 8 درصد است.

بیشترین کاربرد بنتونیت در گل حفاری طی سال های 1971 تا 1981 مربوط به سال 1981 بوده است. چنان که کشورهای غربی در این سال حدود 1.8 میلیون تن بنتونیت در چاه های نفت مصرف کرده اند، که اغلب از نوع سدیک بوده است. در این میان آمریکا بزرگ ترین مصرف کننده در این صنعت و در سال 1981 به تنهایی حدود 940 هزار تن، یعنی نصف مصرف دنیای غرب را به خود اختصاص داده است. در جایی که آب معدنی در ناحیه حفاری مانع کار شود از آتاپولگایت و سپیولیت به جای بنتونیت استفاده می شود.

دیدگاه خود را بنویسید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد. موارد ضروری ستاره زده شده اند *